اندازه گيري نقدينگي//پایان نامه درباره قابلیت های بازاریابی

دانلود پایان نامه

– شاخص های نوين اندازه گيري نقدينگي

باتوجه به ايرادهاي وارده برشاخص­هاي سنتي نقدينگي شركت­ها، پژوهشگران مالي درصدد برآمدند شاخص هايي را معرفي كنند كه ضمن رفع ايرادهاي مذكور، جزئيات وضعيت نقدينگي شركت­ها را نيز مدنظر قرار دهد. در ادامه شاخص­هاي نوين نقدينگي كه در اين پژوهش استفاده مي­شود، به طور مختصر بررسي مي شود.

2-2-3-1-3-1- شاخص فراگير نقدينگي

اين شاخص با محاسبه ميانگين وزني نسبت جاري، مشكل مربوط به در نظر نگرفتن درجه نقدينگي داراييهاي جاري و زمان بازپرداخت بدهي­هاي جاري را مرتفع مي­كند.

2-2-3-1-3-2- شاخص دوره تبديل وجه نقد

دوره تبديل وجه نقد، دوره زمانی خالص بين پرداخت بدهی­ها و دريافت وجه نقد از محل وصول مطالبات است. هر چه اين دوره کوتاهتر باشد، شرکت نقدينگی بهتری دارد.

2-2-3-1-3-3- شاخص مانده نقدي خالص

شاخص جديد ديگري است كه براي تعيين وضعيت نقدينگي شركت­ها معرفي شده است. در اين شاخص براي نشان دادن وضعيت نقدينگي شركت به مانده وجه نقد و اوراق بهادار توجه مي­شود. اين شاخص ذخيره نقدينگي واقعي شركت را، در رابطه با نيازهاي پيش­بيني نشده نشان مي­دهد.

2-2-3-2- نسبت­های فعالیت

ارزیابی نحوه استفاده از منابع واحد انتفاعی در تحلیل گری مالی مهم است. در این ارتباط از نسبت های فعالیت استفاده می شود. به این معیارها، نسبت های فعالیت هم گفته می شود.زیرا هدف آنها، اندازه گیری میزان استفاده از دارایی های واحد انتفاعی است.

مهمترین نسبت­های فعالیت عبارتند از: نسبت گردش کالا، نسبت کالا به سرمایه‌ در گردش و نسبت گردش سرمایه جاری، نسبت گردش کل سرمایه، گردش حسابهای دریافتنی. در این نسبت­ها موجودی کالای بنگاه‌ اقتصادی نقش اصلی را به عهده دارد.

در سال ­های اخیر بسیاری از سازمان­های‌ بزرگ تولیدی و صنعتی در غرب در تدارک مواد اولیه برای تولید و یا تهیه‌ کالا برای فروش از روشی استفاده می‌کنند که Just In Time نامیده می‌شود با این‌ توضیح که مدیران صنایع با استفاده از کامپیوترهای دستی ترتیبی می‌دهند که فروشندگان مواد اولیه یا کالا، مواد یا کالای مورد لزوم کارخانه یا بنگاه تجاری‌ را درست سر موقع و به هنگام نیاز تأمین‌ نمایند و تا حد ممکن از نگهداری مواد و کالا در انبار اجتناب شود و یا در هزینه‌هایی چون بیمه مواد و کالا در انبار، خسارت بروز فساد و ضایعات‌ انبار، حمل‌ و نقل و از همه مهمتر رکود سرمایه به صورت مواد یا کالا صرفه‌جویی گردد. واضح است که در چنین حالتی با استفاده از روشJIT و حذف انبارداری نسبت فعالیت که‌ عمدتا بر مبنای موجودی کالا می‌باشد گمراه کننده و نشان‌دهنده کارایی‌ افسانه‌ای مدیران خواهد بود.

2-2-3-3- نسبت­های سودآوری

سودآوري به توانايي شركت به ايجاد درآمد مازاد بر هزينه مي گويند (فوستر، 1987). عملكرد مطلوب شركت در گذشته اين اطمينان نسبي را به سرمايه­گذاران مي­دهد كه شركت در كسب سود از منابع جديد نيز موفق خواهد بود (نمازي و خواجوي، 1383).

مهمترین نسبت­های سودآوری عبارتند از: حاشیه سود ناویژه، حاشیه سود ویژه(عملیاتی)، حاشیه سود قبل از کسر بهره و مالیات(EBIT)، حاشیه سود قبل از مالیات(EBT)، حاشیه سود خالص، نسبت حاشیه کمکی.

در عمل به هر کسری که سود واحد تجاری در صورت کسر و فروش، ارزش‌ ویژه، داراییها و یا سرمایه در گردش در مخرج آن قلمداد و محاسبه شود اصطلاحا بازده اطلاق می‌نمایند و آنها را شاخص سودآوری می‌دانند و همانطور که ملاحظه می‌گردد در تمام شاخص‌های‌ سودآوری، سود واحد اقتصادی حرف‌ اول را می‌زند درحالی که فلسفه تشکیل‌ بسیاری از شرکتهای تعاونی ارائه خدمات‌ به اعضا و ایجاد اشتغال می‌باشد در این‌ حالت استفاده از چنین شاخص­هایی برای‌ ارزیابی این‌گونه شرکت‌ها تصویر منطقی‌ از عملکرد آن­ها ارائه نخواهد داد.

2-2-3-4- نسبت­های سرمایه‌گذاری

نسبت بازده سرمایه گذاری، ارتباط بین سود آوری و سرمایه گذاری واحد انتفاعی را نشان می دهد. به این نسبت بازده دارایی نیز گفته می شود. در این گروه از نسبت های سودآوری، کارایی و بازدهی استفاده از سرمایه گذاری سنجیده می شود.

مهمترین نسبت­های سرمایه گذاری عبارتند از: بازده حقوق صاحبان سهام(ROE)، سود هر سهم(EPS)، بازده سهامداران عادی(ROCE)،سود نقد هر سهم(DPS)،بازده دارایی یا سرمایه(ROA).

نسبت­های سرمایه‌گذاری بر دو نوع‌ هستند یکی نسبتی که به وسیله آن میزان‌ سرمایه‌گذاری در دارایی ثابت سنجیده‌ می‌شود و دیگری نسبت­هایی که رابطه منابع‌ مالی مورد استفاده واحد تجاری را از لحاظ بدهی­های جاری و بلندمدت با ارزش ویژه تعیین و ارزیابی می‌کند و در واقع نحوه ترکیب آن­ها را بررسی می‌نمایند. معمولا شرکت­های تعاونی عمدتا منابع خود را در دارایی­های جاری سرمایه‌گذاری‌ می‌کنند حتی در محل خود شرکت تعاونی‌ که عمدتا استیجاری است. بنابراین جز اول تحلیل که مبتنی بر دارایی­های ثابت‌ است در شرکت‌های تعاونی کاربرد ندارد.

2-2-3-5- نسبت پوشش

دارایی‌های یک شرکت، پشتوانه بدهی‌های آن شرکت و نیز معیار بسیار مفیدی برای نسبت پوشش است. با وجود این، همه دارایی‌ها و تعیین‌ پوشش مورد استفاده قرار نمی‌گیرند. دارایی‌ها غیر قابل قبول که معمولا مورد پذیرش نهادهای نظارتی قرار نمی‌گیرند، شامل تجهیزات، مانده‌ حساب نماینده‌ها و اوراق بهادار غیرقابل فروش در بازار می باشند. این نسبت‌ باید بزرگتر از 521 درصد باشد (صفوی، فلاحتی، 1386).

2-2-3-6- نسبت­های اهرمی

نسبت­هاي اهرمي توانايي شركت براي انجام تعهدات كوتاه­ مدت و بلند­مدت را نشان مي­دهند (ارتوگرال و کاراکاساگلو[1]،2009). نسبت­های اهرم مالی میزان کلی بدهی­های شرکت را اندازه می­گیرند. این نسبت از طریق مقایسه هزینه­های ثابت و سود (از صورتحساب سود و زیان) یا با ارتباط دادن بدهی­ها به حقوق صاحبان سرمایه (از ترازنامه) محاسبه می­شوند.

مهمترین نسبت­های اهرم مالی عبارتند از: نسبت بدهی، نسبت کل بدهی، نسبت بدهی به ارزش بازار سهام، نسبت پوشش هزینه های ثابت.

نسبت­های اهرمی تامين نيازهاي مالي از طريق ايجاد بدهي را نشان مي­دهد. در واقع اين نسبت­ها تعيين مي كنند كه شركت تا چه حد نيازهاي مالي خود را از منابع ديگران تامين نموده است. در واقع نسبت­هايي كه تركیب سرمایه از بدهی شركت را نمایان می­سازد یعنی نشان می­دهد شركت چه مقدار از نیاز مالی خود را با وام جبران نموده است را نسبت­های اهرمی می­گویند موضوع تاثیر اهرم مالی بر هزینه سرمایه شرکت از جمله موضوعات مورد توجه در مدیریت مالی است. توجه اصلی این مبحث به این سوال معطوف است که: آیا شرکت‌ می‌تواند از طریق متنوع ساختن منابع تامین مالی، هزینه سرمایه خود را تحت ‌تاثیر قرار دهد؟ این موضوع برای نخستین ‌بار در سال 1958 توسط میل و مودیلیانی مطرح شد. آن­ها پس از مطالعه و پژوهش به این نتیجه رسیدند که ارزش شرکت مستقل از اهرم ‌(ساختار سرمایه) است (کلارک و همکاران، 1990).

[1] Ertugrul & Karakasaglu

دانلود پایان نامه