توسعه منابع انسانی:/پایان نامه درمورد عدالت سازمانی

تاریخچه توسعه منابع انسانی

تاریخچه توسعه منابع انسانی را می­توان به چهار دوره تاریخی زیر تقسیم­بندی نمود:

1ـ دوره به درجه استادی رسیدن کارکنان: این دوره، از حدود سال 1100پس از میلاد مسیح آغاز تا حدود سال 1800 میلادی به طول انجامید. در طول این دوره، مهارت­های کارگران، بطور غیر­رسمی با مشاهده کارگران ماهرتر و تولیدکنندگان و یا حتی مشاهده اعضای خانواده، توسعه یافت. فعالیت­های شغلی، در محدوده نزدیک به منزل صورت می­گرفت و تمرکز روی بازدهی، بیش از توجه به کارایی کارکنان بود.

2ـ دوره کارایی کارکنان یا کارمندان: این دوره حدودأ از سال1800 میلادی تا سال 1920 به طول انجامید. در این دوره، کارکنان در مقام یک نیروی مولد و تولیدکننده مورد بررسی قرار گرفتند و مدیران توجه عمده خود را بر ایجاد عوامل محرک برای افزایش کارایی کارکنان خود، معطوف  کردند و به رضایت یا بهسازی کارکنان خود توجه کمتری داشتند.

3ـ دوره رضایت­مندی کارکنان: این دوره از دهه 1920آغاز شد و تا سال 1945 ادامه یافت. بعد از جنگ جهانی دوم، فعالیت­های مربوط به بهسازی کارکنان بر دستیابی به رضایت کارکنان متمرکز شد. مطالعات هاثورن توانست ارتباط بالایی مابین بازدهی و کارایی کارکنان و میزان رضایت آنان از محیط شغلی آنان نشان دهد.

4ـ دوره رشد کارکنان: این دوره از سال1945 آغاز شده است و تاکنون ادامه دارد.

آموزش و بهسازی، ابزارهایی برای ترقی و رشد هر یک از کارکنان محسوب می­گردند و اموری ارزشمند برای همه انسان­ها بدون توجه به نوع کار و یا مقامی که در سازمان اشغال کرده­اند، می­باشند (پیس[1] و همکاران، 1991).

2-2-5- نقش استراتژیک منابع انسانی

امروزه بخش منابع انسانی نقش استراتژیک دارد. تغییر در محیط کاری می­تواند نتیجه عملکرد های موجود، سهامداران و راهکارهای شرکت را تحت تاثیر قرار دهد. بخشی از منابع انسانی در این میان نقش مهمی در مورد نظاره­کردن تلفیق موقعیت­های کاری، به فعالیت واداشتن کارمندان، گسترش توانایی­های کارمندان و ایجاد تیم­های مشارکتی که  دیدگاه­های شرکا را در نظر گرفته و آن ها را تبدیل به سود نمایند، دارد. استراتژی­های بخش منابع انسانی دیگر یک فرایند مجزا از استراتژی­های کاری و فرایندهای مربوط به آن نمی­باشد. نیازمندی­های این افراد استراتژی­ها از طریق شیوه کاری مدیریت، نمود پیدا می­کند (رنگریز و عظیمی، 1385).

2-2-6- تعریف و مفهوم توسعه منابع انسانی

توسعه منابع انسانی عبارت است ایجاد محیطی که در آن منابع انسانی رفتارها، دانش، مهارت­ها و توانایی­های مربوط به شغل را فرا می­گیرند. به عبارت دیگر، آموزش یک اصطلاح سیستماتیک در رفتار است که با یادگیری ناشی از تعلیم و تربیت و تجربیات دامنه­دار و برنامه­ریزی شده صورت می­گیرد (حاجی کریمی و رنگریز ،1379).

توسعه منابع انسانی دارای فرایندی مشتمل بر معاینه و تشخیص و پیشگیری و درمان است، برای اینکه این فرایند به طور کامل منجر به توسعه منابع انسانی شود، ارزیابی عملکرد بایستی رابطه تنگاتنگی با آموزش نیروی انسانی داشته باشد. در فرایند توسعه منابع انسانی کار معاینه و تشخیص و درمان را آموزش از طریق برقراری آموزش­های مورد نیاز و جهت­دار انجام می­دهد.

 

 

[1] . Pace