زنجیره تامین:/پایان نامه درباره مدیریت زنجیره تامین

زنجیره تامین[1]

پژوهشگران و نویسندگان مختلف، نگرش ها و تعاریف متفاوتی از زنجیره تامین ارائه نموده اند. برخی زنجیره تامین را در روابط میان خریدار و فروشنده محدود کرده اند. چنین نگرشی تنها بر عملیات خرید در رده اول یک سازمان تمرکز دارد. گروه دیگر به زنجیره تامین دید وسیع تری داده و آن را شامل سرچشمه های تامین برای سازمان می دانند. به این ترتیب زنجیره تامین عبارت خواهد بود از تامین کنندگان رده اول، دوم، سوم و غیره. چنین نگرشی به زنجیره تامین تنها به تحلیل شبکه تامین خواهد پرداخت. دیدگاه سوم نگرش زنجیره ارزش «پورتر» است که در زنجیره تامین شامل تمامی فعالیت های موردنیاز برای ارائه یک محصول یا خدمت به مشتری نهایی می باشد.گروهی نیز زنجیره تامین را مجموعه ای از نگرش ها و تفکرات می دانند که وظیفه آن هم افزایی (سینرژی) در عملکرد نهایی شرکت است (عالم تبریز و محمدرحیمی،1388).

تعریف زنجیره تامین در بین نویسندگان از سال 1993 نمود پیدا کرد. ابتدا کوپر[2] و الرام[3] در سال 1993، و سپس لالونده و مسترز[4] در سال 1994 و استاک و لامبرت[5] در سال 1998 تعاریفی را ارائه کردند.

کریستوفر[6]  در سال 1992، زنجیره تامین را شبکه ای از سازمان ها که به سمت پایین و بالا در ارتباط هستند و در فرآیندها و فعالیت های مختلف جهت ایجاد ارزش به شکل محصول یا خدمت در دست مشتری نهایی مشارکت دارند، تعریف کرد.

لالونده و مسترز در سال 1994 بیان کردند که یک زنجیره تامین، مجموعه ای از شرکت ها است که مواد را به سمت جلو هدایت می کنند. این شرکت ها مستقل از یکدیگر بوده و به نوعی در تولید و تحویل محصول به مشتری دخالت دارند.

لامبرت، استاک و الرام در سال 1998 زنجیره تامین را ” صفی از شرکت ها که محصولات یا خدمات را به بازار ارائه می دهد” تعریف کردند.

منتزر[7] در سال 2001 زنجیره تامین را “مجموعه ای از سه شرکت یا بیشتر که مستقیما توسط یک یا چند جریان به سمت بالا[8] یا پایین[9] از محصولات، خدمات، سرمایه و پول و اطلاعات از منبع تا مشتری در ارتباط هستند” تعریف کرد.

زنجیره تامین شبکه ای است که برای تحویل کالا و خدمات از مواد خام به مشتریان نهایی، از طریق مهندسی جریان اطلاعات و جریان مواد، کالا و جریان مالی استفاده می نماید.

به طور کلی سه مرحله اصلی در زنجیره تامین وجود دارد که عبارت اند از:تامین و تدارک، تولید و توزیع( اکبری، 1386).

در زنجیره تامین حصارهای سنتی رقابت بین اعضای زنجیره تا حد زیادی از بین می رود تا یک ارتباط سودمند دوطرفه بین اعضا ایجاد شود. این امر موجب بهبود جریان اطلاعات، کاهش عدم اطمینان و ایجاد یک زنجیره سودمند می شود و در نتیجه به جای سود کوتاه مدت، رابطه و سود دراز مدت مدنظر قرار می گیرد. زنجیره تامین، شبکه ای از سازمان ها است که با ارتباطی بالادستی به پایین دستی، در فرآیندها و فعالیت هایی درگیرند که به صورت محصولات و خدمات ارائه شده به مشتری نهایی، تولید ارزش می کنند. اعضای این زنجیره از نظر قانونی از هم جدا بوده و توسط جریان های مواد، اطلاعات و مالی به هم مرتبط هستند. این سازمان ها می توانند شرکت هایی باشند که قطعات، اجزای تشکیل دهنده و محصولات نهایی تولید می کنند و حتی فراهم کنندگان خدمات تهیه و توزیع (لجستیک) و خود مشتری نهایی را نیز در بر می گیرند.

زنجیره تامین همچنین شامل همه تسهیلات یا امکانات، وظایف، کارها و فعالیت هایی می شود که در تولید و تحویل یک کالا و خدمات، از تامین کنندگان (تامین کنندگان و تامین کنندگان آنها) تا مشتریان (مشتریان و مشتریان آنها) درگیر هستند و شامل برنامه ریزی و مدیریت عرضه و تقاضا، تهیه مواد، تولید و برنامه زمان بندی محصول یا خدمت، انبار کردن، کنترل موجودی و توزیع، تحویل و خدمت به مشتری می شود. استیونز (1989) زنجیره تامین را سلسله فعالیت های مربوط به برنامه ریزی، هماهنگ کردن و کنترل مواد، قطعات و کالاهای نهایی از تامین کنندگان تا مشتریان قلمداد می کند (عالم تبریز و محمد رحیمی، 1388).

هدف هر زنجیره تامین، حداکثر کردن ارزش کلی ایجاد شده در زنجیره است که توسط تمامی مراحل یک زنجیره تامین قابل دستیابی می باشد.

سه پیشامد عمده در بازارهای جهانی و تکنولوژی در حال رشد امروز، زنجیره تامین را به عنوان یکی از اولین و مهم ترین نقاط قابل توجه برای مدیران مطرح کرده است:

  1. انقلاب در اطلاعات
  2. تقاضای مشتریان از دیدگاه هزینه محصول و خدمت، کیفیت، تحویل، تکنولوژی و طول عمر
  3. پیدایش انواع روش های جدید ارتباطات بین سازمانی (اکبری،1386).

[1]Supply Chain

[2] Cooper

[3]Ellram

[4]Lalonde and Masters

[5]Stock and Lambert

[6]Cristopher

[7]Mentzer

[8]Up Stream

[9]Down Stream