سیستم برنامه ریزی سازمانی-پایان نامه درباره برنامه ریزی منابع سازمانی

تعریف سیستم برنامه ریزی منابع سازمانی

سیستم­های پیشرفته برنامه ریزی منابع سازمان ریشه در سیستم­های برنامه ریزی نیازمندی مواد[1] دارند که در دهه 1960 ارائه شد. سیستم­های برنامه ریزی نیازمندی مواد، سیستم­های رایانه محور جهت کنترل موجودی و مدیریت زمان‌بندی تولید هستند. به منظور این که داده از کف کارخانه (انبار) یا مرکز توزیع بر بیشتر بخش­های شرکت تاثیر گذارد، نیازمند این است که پایگاه داده­های مربوط به سایر بخش­­های کسب و کار با سیستم برنامه ریزی نیازمندی مواد متصل شوند. اما محدودیت­های سیستم برنامه ریزی نیازمندی مواد در ارتباط با این عملیات منجر به توسعه سیستم برنامه ریزی منابع تولید[2] گردید که اکنون راهی برای سیستم برنامه ریزی منابع سازمان ارائه نموده­اند. سیستم­های برنامه ریزی منابع تولید محیط کلی تولید را ارزیابی نموده و برنامه زمان‌بندی اصلی را ارائه می­کنند و آن را بر اساس بازخورد ناشی از شرایط تولید و خرید موجود اصلاح می­کنند. هنگامی که شرکت‌ها از سیستم­های سنتی برنامه ریزی منابع تولید دوری کرده و رو به فرآیند پیاده سازی سیستم برنامه ریزی منابع سازمان آوردند، پاداش این تغییر ناگهانی را دریافت نمودند. راه حل آن­ها بسیار قوی­تر از هر سیستم برنامه ریزی منابع تولید و مواد است (چونگ[3]، 2007، 11).

اولری[4] (2000) سیستم برنامه ریزی منابع سازمان را این گونه تعریف می­نماید: سیستم­های رایانه محوری که برای انجام تراکنش­های سازمان و تسهیل فرآیندهای یکپارچه و به موقع برنامه ریزی، تولید و پاسخگویی به مشتری طراحی شده است. فرآیند سیستم برنامه ریزی منابع سازمان شامل ثبت، ارزیابی و گزارش داده است. ثبت داده در واقع فرآیند ورود داده به پایگاه داده است، ارزیابی داده فرآیند بازنگری کیفیت و هماهنگی داده است و گزارش داده فرآیند دسته بندی داده­های خروجی با استفاده از معیارهای مشخص است. نقش سیستم برنامه ریزی منابع سازمان با عنوان آن سازگار نیست. این سیستم چندان با برنامه ریزی و منابع مرتبط نمی­باشد ولی با جنبه سازمان ارتباط بیشتری دارد. سیستم برنامه ریزی منابع سازمان تلاش دارد تا تمامی سیستم­های موجود در بخش­های مختلف سازمان را به یک برنامه منسجم و منفرد، بر اساس پایگاه داده متحد نماید، به گونه‌ای که بخش­های مختلف بتوانند راحتتر اطلاعات را به اشتراک گذارند و با سایر بخش­ها ارتباط داشته باشند.

لگر[5] و همکاران (2014) تعاریف را در خصوص سیستم برنامه ریزی منابع سازمان ارائه نمودند.

سیستم برنامه ریزی منابع سازمان یک راه حل سیستمی مبتنی بر فناوری اطلاعات است که منابع سازمان را توسط یک سیستم به هم پیوسته با سرعت، دقت و کیفیت بالا در کنترل مدیران سطوح مختلف سازمان قرار می‌دهد تا به طور مناسب فرایند برنامه ریزی و عملیات سازمان را مدیریت کنند.

سیستم برنامه ریزی منابع سازمان ترکیبی از انسان، فناوری و فرایندهاست. یک فرایند پیچیده است که در کشور های در حال توسعه مانند چین که دارای سرمایه‌های فراوان و همچنین دارای باز مهندسی (مهندسی مجدد) فرایند کسب و کار زیادی است، توسعه پیدا کرده است.

سیستم برنامه ریزی منابع سازمان در واقع نرم ‌افزار‌هایی هستند که داده‌های موجود در سراسر یک سازمان را یکپارچه می‌سازند و در زمان مناسب در اختیار کاربرانی قرار می‌دهند که به آن نیاز دارند. چنین سیستمی به تمامی افراد یک مجموعه اجازه می‌دهد تا با هماهنگی با هم کار کنند، حتی اگر میان آن‌ها مرزهای جغرافیایی وجود داشته باشد. به این ترتیب، سیستم برنامه ریزی منابع سازمان محیطی برای بهبود عملکرد تجاری و کسب مزیت رقابتی فراهم می­کند (لگر و همکاران، 2014، 461) .

کوخ[6] (2002) معتقد است در صورتی که شرکت­ها نرم افزار را به خوبی نصب کنند، این رویکرد یکپارچه بازدهی قابل توجهی خواهد داشت. شرکت­های بسیار زیادی خواهان گردآوری اطلاعات مرتبط در خصوص فرآیندهای کسب و کار خود جهت کنترل و هدایت آن‌ها در یک مسیر سودآور هستند. اکثر فروشندگان سیستم برنامه ریزی منابع سازمان پیشنهاد نموده­اند که بهترین روش برای کسب همه فواید نرم افزار، اجرای بسته نرم افزاری با کمترین تغییر است. اما در حال حاضر، بسیاری از شرکت­ها بجای اجرای کامل بسته برنامه، بهترین حالت را رویکردی دانسته­اند که در آن بسته­های نرم افزاری مجزا برای هر فرآیند و عملیات انتخاب می­شود. به همین دلیل بدون توجه به رویکرد اجرایی پذیرفته شده در بالا، هر سیستم یکپارچه سازمان که در آن تمامی فرآیندهای تجاری ضروری در کنار هم قرار داده می­شوند، به عنوان سیستم برنامه ریزی منابع سازمان تلقی می­شود (چونگ، 2007، 14).

[1] Material Requirement Planning (MRP I)

[2] Manufacturing Resource Planning (MRP II)

[3] Chung

[4] O’Leary

[5] Leger

[6] Koch